yaklaşık bir yıl kadar önce bir gönderide, çevremdeki insanlarla kafa açmalık sohbet etmek için ‘tahminen hiç birimiz olduğumuzu zannettiğimiz kişi değiliz. egoistin tekiyiz.’ demiştim. kimseden ses çıkmadı. hiç kimse inkâr edip, özeleştri yapmaya yanaşmadı. var-oluşun / buraya kadar nasıl gelişin / biz şu anda ne yapıyoruz-un muhasebesini kendi kendime yapmaya devam ettim. günler, haftalar, aylar derken bir yıl bitmek üzere. varoluş sorgusunun çok küçük bir kısmını bitirdim. bu süreç çok kolay olmadı elbette. duygusal/arkadaşlık gibi bir çok ilişkide işin ‘hüzün’ tarafını seçmem gerekti. ait olmadığınızı hissetiğiniz yerde var olmak istemezsiniz. ilk insanlık tarihinden beri böyle; sapiens, ait olmadığı yerde durmaz.…